Opis:
Ryszard Bojarski
Rysunek
Galeria DAP3 | Dom Artysty Plastyka OW ZPAP | ul. Mazowiecka 11A w Warszawie
Wystawa czynna w dniach od piątku 6 do niedzieli 29 marca 2026 roku
Wernisaż w piątek 6 marca 2026 roku o godzinie 18:30
RYSZARD BOJARSKI
Urodził się w 1954 roku w Warszawie. Ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie. Studiował na warszawskiej ASP w latach 1975-1980. Dyplom uzyskał na Wydziale Architektury Wnętrz w 1980 roku.
Wiosną 1981 roku zestaw prac rysunkowych o tematyce muzycznej prezentowany był w Teatrze Małym w Warszawie podczas koncertów zespołu „Mech”. Na przełomie lat 1982/1983 realizował oprawę plastyczną Ośrodka Kultury Polskiej w Lipsku. W 1983 roku był asystentem reżysera przy realizacji opartego na prozie Brunona Schulza filmu „Ażiotaż biletów na czas” w reżyserii Aliny Skiby. W latach 1988-1991 współpracował z czasopismami „Fikcje i Fakty” oraz „Fantastyka”. W latach 1983-2019 był nauczyciel przedmiotów projektowych w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie.
WYSTAWY INDYWIDUALNE
1986 – Galeria „Na Brechta”, Warszawa
1988 – Galeria „Ściana Wschodnia”, Warszawa
1989 – Dom Literatury w Warszawie
1991 – Galeria „Ściana Wschodnia”, Warszawa
WYSTAWY ZBIOROWE
1992 – Warszawska „Dekada Sztuki”, ASP w Warszawie
1994 – Wystawa z okazji 50. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Muzeum Wojska Polskiego. Nagroda w konkursie ogólnopolskim za pracę rysunkową „Z dymem pożarów”
1994 – Wystawa z okazji 50. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego – ,,Zwycięstwo ducha nad materią”, Dom Artysty Plastyka w Warszawie
W przeszłości – jak również współcześnie – technika rysunkowa wykorzystywana jest najczęściej do tworzenia szkiców stanowiących podstawę do realizacji ostatecznych dzieł: architektonicznych, rzeźbiarskich, malarskich, graficznych itp. Niekiedy twórcy tworzyli prace rysunkowe jako samodzielne dzieła na równi z innymi technikami realizacji. W wypadku tej prezentacji mamy do czynienia ze świadomym wyborem techniki rysunkowej do realizacji własnej wizji twórczej. Twórczość ta określana jest przez autora jako surrealizm abstrakcyjny lub abstrakcja surrealistyczna. Mamy tu do czynienia z dwoma cyklami: Draperie 1 (50×70) i Draperie 2 (A4). Na różnorodnie ukształtowanych zbitkach tkanin pojawiają się pozostałości minionych epok – symbolizujące przemijanie i nieodwracalne nadejście śmierci. Fragmenty szkieletów ludzkich i zwierzęcych, niekiedy fragmenty architektury są dominujące w tym przekazie. Czasem przypomina to świat wykopalisk. Wydobyte pozostałości minionego świata przypominają nam o jego istnieniu i są inspiracją do dalszych poszukiwań. Istotną cechą tej twórczości jest dążenie do perfekcyjnego wykorzystania narzędzia. Technika realizacji jest nacechowana niezwykłą precyzją i dokładnością. Można by przytoczyć słynne zdania twórcy Bauhausu Waltera Gropiusa: ,,Artysta jest natchnionym rzemieślnikiem” oraz „Istotna dla każdego artysty jest doskonałość warsztatowa”. To przewodnie hasła tej twórczości, które towarzyszą autorowi przez cały czas realizacji jego wizji rysunkowych. Prace zostały zrealizowane ołówkami o różnej miękkości, piórkami i czarnym tuszem oraz cienkimi czarnymi długopisami.
