Magdalena Dobrucka – Myśli pogubione

Opis:

Magdalena Dobrucka
Myśli pogubione

Galeria DAP1 | Dom Artysty Plastyka OW ZPAP | ul. Mazowiecka 11A, Warszawa
Wystawa czynna w dniach od 31 lipca do 23 sierpnia 2026 roku
Wernisaż w piątek 31 lipca 2026 roku o godzinie 18:00

Magdalena Dobrucka – Studia w Warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1971-1976. Członek FIDEM (Federation Internationale de la Medaille), PSSM (Polskiego Stowarzyszenia Sztuki Medalierskiej), ZPAP (Związku Polskich Artystów Plastyków), ANS (American Numismatic Society).
Prace w zbiorach muzealnych w Polsce – m.in. w Muzeum Narodowym i Historycznym w Warszawie, Częstochowie, Poznaniu, Legnicy, Toruniu, Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu oraz w muzeach zagranicznych: w Chinach, Francji, Holandii, Niemczech, Portugalii, San Marino, Wielkiej Brytanii (British Museum w Londynie), USA a także w kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą.

Efemeryczność formy

Motywem przewodnim pełnej humanizmu i głęboko osadzonej w medalierskiej tradycji twórczości Magdaleny Dobruckiej jest człowiek ‒ ukonkretniony bohater lub też postać anonimowa. Artystka używa w swojej sztuce przede wszystkim klasycznego materiału ‒ brązu, który od zawsze miał zapewnić medalom i ich bohaterom trwałość na wieki. Rozmiar jej prac nie wybiega poza tradycyjne kilkanaście centymetrów. Ich wykroje są okrągłe lub wyrzeźbione w kształcie bliskim kwadratowej plakiecie. Poza tymi klasycznymi aspektami artystka stworzyła sobie tylko właściwy język twórczego wyrazu, który silnie oddziałuje na odbiorcę i nie pozwala o jej dziełach zapomnieć. Magdalena Dobrucka nie ilustruje, nie odtwarza wiernie wyglądu postaci, obiektów lub zjawisk, ale na swój wyjątkowy sposób kreuje je na nowo, przedstawia tak, jak je widzi lub czuje. Co więcej ‒ ukazuje ciągłość procesu tworzenia. Stąd niektóre partie figur wyrzeźbiono realistycznie, inne wyłaniają się fragmentarycznie z powierzchni, jakby miały się dopiero urodzić, kolejne rozmywają się, jeszcze inne nie zostały i nie zostaną wyrzeźbione do końca ‒ ich części to surowa materia nieskończonego nadal procesu artystycznej kreacji.

dr Dominik Maiński – historyk sztuki